ماه من

تویی ماه من …
روشنی شب های تار من …
تویی نور من …
چشمات آرامش حال زار من …
صنما چگونه گویم، که تو نور جان مایی
به شب سیاه قلبم، تو مه تمام نمایی…
ماه را دیدم و گفتم، که چه زیباست، ولی
چشم تو برد ز ماه، این همه حسن و جمال!
نبود مثل رخت، در همه هستی و دهر
خود ماه مات شد از دیدن این حسن و کمال!
از وقتی اومدی حتی زیبایی ماه شب ۱۴ دیگه به چشم نمیاد …
آخه ماه کجا … نور چشمای تو کجا …
ماه اگر حسن فروشد ؛ به چشمان تو نرسد …