وقتی چِشم وا کَردَم دُنیا بَد نَبود
(ولی) خوشیاش تَموم شُد خِیلی زود
به جایی رِسیدم که اِنگار یِه سَد
ساختَن تو مَسیرِ این رود
فِکر میکَردَم، باخت مالِ مَن نیست
نَجَنگیدَن، اونا کِه نَبُردَن
منم جَنگیدَم، ولی زَمین خوردَم
حِسَّم بود شَبیهِ حسِّ مُردَن
تَردید کَردم بِه هَمِه باوَرام
مُردَم تا از گُذَشتَم دَرآم
فِکرایِ غَلَطَمو دور اَنداختَم
تا دوبارِه باوَرِ جَدید ساختَم
من رویین تَنَم
جا نِمیزَنَم
اگه صَد بار خم بشم
یا حتّا صد بار بِشْکَنَم
من رویین تَنَم
جا نِمیزَنَم
اگه صَد بار خم بشم
یا حتّا صد بار بِشْکَنَم
اَز صِفر شُروع کَردَم، صَدبار
با جِسمِ خَستَم، جَنگیدَم
تَوَقُّعَمو از همه صِفر کردم
تا اینکه رنگ آرامشو دیدم
واسِه فَرارِ اَز سَختیِ و دَرد
تن ندادم به حرفای زَرد
زخمای روحمو نگه داشتم
چون همونا ازم ساختن یه مرد
من رویین تَنَم
جا نِمیزَنَم
اگه صَد بار خم بشم
یا حتّا صد بار بِشْکَنَم
من رویین تَنَم
جا نِمیزَنَم
اگه صَد بار خم بشم
یا حتّا صد بار بِشْکَنَم
من رویین تَنَم
جا نِمیزَنَم
اگه صَد بار خم بشم
یا حتّا صد بار بِشْکَنَم
