تو این طوفان کجا میری
تو این شهری که نا امنه
نمیدونی جهان من
با تار موی تو بنده
داری بی من کجا میری
تو این شهری که آشوبه
تحمل کن درست میشه
همیشه آخرش خوبه
تو این تقویم بی نوروز
تو این سالی که دل خون بود
میون این همه دردا
فقط رفتن تو کم بود
نزار که دوریت عادت شه
تا فرصت هست بیا برگرد
من آغوشم به روت بازه
تازنده ام تا وقت مرگ
